Je kent ze wel, die schattige filmpjes op Social Media. Kleine olifantjes die voor het eerst een bad nemen en daar zichtbaar van genieten. Die met hun slurf in het water slaan, uitglijden, weer opstaan en gewoon vrolijk verder spelen. Ik kan daar dus eindeloos naar kijken.

Maar het zijn niet alleen de schattige filmpjes.

Een gans die een slapende boer waarschuwt voor een brand. Een hond die feilloos aanvoelt dat zijn baasje verdrietig is en ineens heel dicht tegen hem aankruipt. Dieren die elkaar helpen wanneer er gevaar dreigt. Moeders die hun jongen beschermen alsof hun eigen leven er niet toe doet. Er zijn simpelweg te veel voorbeelden om op te noemen.

En iedere keer opnieuw fascineert het mij.

Hun gedrag. Hun capriolen. De manier waarop ze communiceren zonder daar duizenden woorden voor nodig te hebben. En vooral dat instinct, waaraan wij als mensen volgens mij nog een behoorlijk puntje kunnen zuigen.

Want hebben wij als mensheid niet een groot deel van de verbinding met onze eigen intuïtie verloren?

Wij analyseren. We overdenken. We maken lijstjes, schema's, protocollen en complete draaiboeken. We willen verklaringen voor alles wat we voelen en het liefst ook nog wetenschappelijk bewezen krijgen waarom we het voelen. Terwijl een dier simpelweg weet.

Gevaar? Wegwezen.

Veilig? Ontspannen.

Verdriet bij iemand die je liefhebt? Dichterbij gaan zitten.

Honger? Eten.

Moe? Slapen.

Eigenlijk klinkt het bijna lachwekkend eenvoudig.

Natuurlijk wil ik daarmee niet zeggen dat wij onze complete beschaving overboord moeten gooien en voortaan op handen en voeten door het leven moeten gaan. Hoewel ik vermoed dat mijn kat en hond dat een uitstekend plan zou vinden.

Maar misschien kunnen dieren ons wel iets leren.

Dat niet alles beredeneerd hoeft te worden. Dat voelen óók informatie is. Dat aandacht voor elkaar soms belangrijker is dan woorden. En dat leven niet altijd ingewikkelder hoeft te zijn dan het op dat moment is.

Misschien is dat wel waarom de dierenwereld mij zo blijft imponeren.

Omdat dieren mij er steeds opnieuw aan herinneren dat wij mensen ontzettend veel hebben geleerd.

Maar onderweg misschien ook iets zijn verleerd...