Coco de kat, begint dan heel lieflijk tegen mijn benen kopjes te geven en stopt daar niet mee totdat ik uiteindelijk denk: "Goh, laat ik eens naar bed gaan". Ook Kiki de hond herinnert me er meermaals aan dat ze toch nog even een grote plas moet doen, en we nog even dat ommetje moeten maken.

In bed zijn er vervolgens ook 'rituelen'.

Coco wacht altijd tot ik mijn linkerarm volmaakt strek tegen het andere hoofdkussen aan. Daar vlijt ze zich dan tegenaan en wacht totdat ik met mijn arm rechts haar soort van omarm.

In den beginne dacht ik dat ze louter wat aandacht wilde.

Nu vallen we - misschien juist vanwege het 'veilige' aspect - onmiddellijk in slaap. Elke avond opnieuw.

Ik word er later vaak wakker van. Stijve armen die ik dan even niet meer kan bewegen. Maar goed... de slaap heeft ingezet. En ik word er sereen aan herinnerd in de ochtend...

Want 's morgens rond 6 uur - zodra het zonnetje verschijnt en het licht wordt - komt Coco me dan wekken. Zachtjes geeft ze kopjes tegen mijn wangen, wat heet: ze bijt er soms in als ik niet snel genoeg het bed uitstap.

En eerlijk, vaker niet dan wel, is het voor mij een te vroeg tijdstip en draai ik me liefst nog even om, maar ze blijft het ieder uur opnieuw proberen, want haar trek in snoepjes is groter dan mijn zin in rust.

Blijkbaar hebben huisdieren een intern draaiboek waar wij mensen nooit inspraak in hebben gehad.

Ach ja... wij denken misschien dat wij de baas zijn in huis, maar onze dieren hebben daar overduidelijk een heel ander nachtritueel én een heel ander idee over.