Maarrrrr... die witte veertjes maakten toch wel dat ik heel even naar boven keek en me afvroeg of al die doden nu vanaf een wolkje naar hier zitten te kijken. En me de kracht geven om toch maar door te gaan en niets te weten van opgeven.

Misschien spelen ze tussendoor wel blufpoker, of sluiten ze hele weddenschappen af hoe wij het hier allemaal doen? Misschien fladderen ze wel met hun witte engelvleugels uit puur ongeloof wat hier beneden allemaal gebeurt?

Aangezien mijn moeder op het laatst heel erg dement was, kan ik niet echt geloven dat ze nog in staat zou zijn om contact met de levende wereld te maken. Het kan er gewoon bij mij niet in.

Toch vind ik - vooral in momenten - dat ik het mentaal voor mijn kiezen krijg, steeds opnieuw een veertje, met name daar waar mijn hondje op dat moment aan het snuffelen is.

De eerste keer dat ik in levenden lijve een wit veertje vond zat het aan het fietsslot geplakt die ik met mijn fietssleutel aanraakte. Dat was vlak na de dood van mijn vader, zo'n 14 jaar geleden. Ook toen kwam ik bij moederlief vandaan en hadden we een pittig gesprek gevoerd.

Mijn broer hield van wit. En ook hij laat mijns inziens af en toe een teken van leven voelen. Soms voel ik heel duidelijk een rilling en vind ik weer zo'n wit veertje, met name op het moment dat ik het het minst verwacht.

Vanmorgen 3 dus. En dat maakt dat ik me krachtig voel en gesterkt in de willpower om op dezelfde voet verder te gaan. Alsof ze me van boven blijven pushen.

Misschien is dit wel allemaal onzin, en wil ik gewoon te hard bijven geloven in een leven na de dood. Hoe dan ook, het zijn mooie gebaren. En ik geloof in mooie gebaren. Altijd. Opnieuw.

En tot slot, het maakt me nieuwsgierig naar meer...